Atölyeden

Sessizliğin Duyulduğu An

Notre Dame Küpeleri & A' Design Award 2025
Bazen atölyede o kadar derinden üretirsiniz ki dünyanın geri kalanının sizi duyup duymadığını sormayı bile unutursunuz.
Ben de öyleydim.

Ortakent'teki tezgahımda, kendi ritmimde, kendi dilimde çalışmaya devam ediyordum. Notre Dame küpeleri tam da bu hâldeyken doğdu — yükselen formlar, güçlü bir siluet, her açıdan farklı konuşan detaylar. Benim için sadece bir takı değildi. Hafıza taşıyan, dayanıklılık hissettiren, zamansız kalmaya çalışan bir parçaydı. Güçlü ama duygusal. Detaylı ama sessiz.
Aslında Cansui'nin tam kendisi.

O gün mail kutuma A' Design Award'dan bir mesaj düştü.
Tasarımlarımın yarışmada güçlü bir karşılık bulabileceğini düşündüklerini, başvurmam gerektiğini yazıyorlardı.

Yarışmalara karşı hep biraz mesafeliydim. Sınavlar, puanlamalar, birilerinin sizi değerlendirmesi fikri bana hiç yakın gelmemişti. Ama o maili okuduğum an tuhaf bir şey oldu — sanki ödülü zaten kazanmış gibi hissettim.

Çünkü mesele yarışma değildi artık. Bodrum'daki küçük bir atölyede, tamamen kendi sesimle ürettiğim parçaların uluslararası bir ekip tarafından fark edilmiş olması — bu, ödülün kendisinden çok daha büyük hissettirdi.
Başvurdum. Ve kazandım.

Sonucu öğrendiğim an birkaç saniye gerçek değilmiş gibi geçti.
Çünkü çoğu zaman kendi dünyanızın içinde üretmeye devam ederken yaptığınız şeyin ne kadar uzağa ulaştığını unutabiliyorsunuz. O sessizliğin içinde, başka bir yerde birilerinin sizi dinlediğini bilmiyorsunuz.
A' Design Award bana bunu hatırlattı.

Bu bir onay değil, bir görünürlük. Kendi dilimi değiştirmeden insanlara ulaşabileceğimi gösteren bir an. Bodrum'dan çıkan bir parçanın dünyanın başka yerlerinde de bir karşılık bulabileceğinin kanıtı.

Sessizlik bazen çok uzağa gider.
Sadece bunu bilmiyoruzdur.

— Cansu